Voorbij de buitenkant
We vormen vaak al snel een oordeel over iemands uiterlijk. Maar wat zie en voel je wanneer je voorbij die buitenkant kijkt en de mens werkelijk probeert te ontmoeten?
Waarom plaatsen we mensen zo snel in een hokje?
Omdat iemand een andere huidskleur heeft, anders kijkt, fors gebouwd is of iets heeft wat afwijkt van wat wij gewend zijn? Nog voordat we diegene werkelijk kennen, plaatsen we iemand soms al in een hokje. Vaak zonder dat we het doorhebben, omdat we hebben aangeleerd zo naar de mensen om ons heen te kijken.
Wat zie je als je voorbij de buitenkant kijkt?
Dan zie je de mens achter het uiterlijk. Iemand met gevoelens, een kloppend hart en een ademhaling. Een mens met handen, voeten en een huid. Iemand die verlangt, liefheeft, pijn kan voelen en gezien wil worden.
Wanneer je alle etiketten loslaat, zie je iets veel puurder: de ziel, de essentie van degene die voor je staat.
De uiterlijke kenmerken die je waarneemt, zijn er wel, maar ze bepalen niet wie iemand werkelijk is. Als je met liefde, aandacht en zonder vooroordelen kijkt, verdwijnen de hokjes langzaam naar de achtergrond.
Wat overblijft, is de ontmoeting van mens tot mens, naar echte verbinding.
Dan kun je voelen of er verbinding is. Niet vanuit een oordeel over de buitenkant, maar vanuit iets wat dieper ligt. Vanuit je intuïtie: je innerlijke navigatie, die stil waarneemt en aanvoelt wat voor jou klopt.
Ik vind het bevrijdend om op deze manier naar mensen en naar het leven te kijken. Om niet te blijven hangen in wat zichtbaar is, maar te proberen de puurheid van iemand te zien.
Kun jij die puurheid ook zien wanneer je op een andere manier leert kijken?