Oneindig verbonden
Een verhaal over twee mensen die diep met elkaar verbonden zijn, maar elkaar door oude pijn steeds verder kwijtraken. Zal de mist ooit optrekken en de liefde die er nog altijd is weer voelbaar maken?
Je gaat een relatie met iemand aan, ook al hoor je ergens alarmbellen afgaan.
Langzaam raak je verstrikt in het trauma van de ander. Misschien juist omdat je zelf ook oude wonden met je meedraagt die nog niet zijn geheeld.
Je zakt steeds dieper weg in wat jullie met elkaar verbindt. Liefde en pijn raken met elkaar verweven. De verbinding voelt intens, soms bijna onmisbaar. En toch lukt het steeds minder om elkaar werkelijk te bereiken.
Waarom hoor jij mij niet in mijn pijn?
En hoor ik jou misschien ook niet, terwijl jij van binnen net zo hard naar mij roept?
We dansen een tango om elkaar heen. We voelen de diepe liefde, zoeken toenadering en nemen daarna weer afstand. Steeds opnieuw voelen we ons niet gehoord of begrepen.
Jij hoort mij niet. Ik hoor jou niet.
Wat gaat er mis tussen ons? Is het onze liefde? Of raken we elkaar kwijt in alles wat nog pijn doet?
Zo ontstaat een moeras waarin we langzaam wegzakken. Niet omdat er geen liefde is, maar omdat het verleden ons telkens weer inhaalt en ons steeds verder van elkaar verwijdert. Misschien moeten we allebei eerst onze eigen wonden aankijken en helen, voordat we elkaar werkelijk weer kunnen zien.
Zal de mist die tussen ons in is komen te staan ooit optrekken?
We houden van elkaar en toch lukt het ons niet meer om elkaar werkelijk te zien. Waar zijn we elkaar verloren? Zullen we elkaar ooit nog terugvinden?
Misschien niet in dit leven. Misschien ontmoeten we elkaar ooit opnieuw, op een manier die we nu nog niet kunnen begrijpen. Maar ergens blijft het gevoel dat jij en ik diep met elkaar verbonden zijn.