Als we allebei gehoord willen worden
We hoeven niet te kiezen wiens pijn er mag zijn. We willen allebei gehoord worden. Maar hoe blijven we naar elkaar luisteren als we zelf geraakt zijn?
Als we allebei gehoord willen worden
Soms blijft een gesprek nog een tijdje bij je. Het zet iets in beweging, roept vragen op. Over de ander, maar ook over jezelf.
Zo bleef ik nadenken over de behoefte om gehoord te worden. Hoe fijn het is als iemand luistert en probeert te begrijpen wat je voelt. En hoe moeilijk het soms is om diezelfde aandacht aan een ander te geven wanneer je zelf geraakt bent.
Ook ik herken de neiging om meteen uit te leggen wat ik bedoel. Om mijn woorden te verduidelijken, omdat ik voel dat ze anders zijn binnengekomen dan ik had bedoeld. Terwijl de ander misschien nog bezig is te vertellen wat die woorden hebben geraakt.
Dan zijn we allebei aan het praten, maar lukt het luisteren even niet.
Wat gebeurt er als we allebei zo graag gehoord willen worden, dat luisteren naar de ander moeilijk wordt?
We nemen ons eigen verhaal mee in een gesprek. Wat we hebben meegemaakt, waar we naar verlangen, wat we missen. Dat klinkt door in wat we zeggen en in wat we horen. Een zin die voor de één vanzelfsprekend voelt, kan bij de ander een gevoelige plek raken.
Dat kun je niet altijd voorzien. Je kunt wel proberen stil te staan bij wat er gebeurt.
Misschien begint dat met een vraag: “Wat raakte je in wat ik zei?” En vervolgens de ander de tijd geven om te antwoorden, zonder ondertussen al je eigen uitleg klaar te leggen.
Dat vraagt iets van ons. Zeker wanneer we zelf verdrietig zijn of ons onbegrepen voelen. Dan kan luisteren bijna voelen alsof we onze eigen gevoelens opzij moeten zetten.
Toch hoeft dat niet. Je kunt erkennen dat iets een ander pijn heeft gedaan en tegelijk trouw blijven aan wat je zelf voelt. Je kunt zeggen: “Ik begrijp nu beter waarom dit je raakt. Mag ik je ook vertellen wat er bij mij speelde?”
Zo ontstaat er ruimte voor twee ervaringen. Ze hoeven niet hetzelfde te zijn. We hoeven het ook niet overal over eens te worden om elkaar serieus te nemen.
Ik wil mezelf eraan blijven herinneren dat ik niet meteen alles hoef uit te leggen. Dat ik even mag wachten, een vraag kan stellen, kan proberen te begrijpen. En dat ik daarna ook mag vertellen wat ik zelf nodig heb.
Misschien is dat al een mooi begin: een gesprek waarin we allebei iets minder hoeven te verdedigen, omdat we merken dat er naar ons geluisterd wordt.